Nga Brunilda Gorovelli
E kujt do t’ia merrte mendja që do të vinte një ditë kur një gazetare do të zhvillonte një bisedë me Çiljeta Xhilagën për prioritetet e saj si nënë, bashkëshorte dhe grua. Në fakt, ky është një tjetër sukses i këngëtares, të cilin sikurse ajo e thotë në këtë intervistë për "Bordo", e ka realizuar përpara syve tanë, si një libër i hapur, ashtu siç ka bërë dhe me sukseset në muzikë. Kur them kujt do t’ia merrte mendja, i referohem asaj që për të quhet fokus i suksesit, një jetë plot me angazhime familjare, koha e së cilës është e ndarë te tre meshkujt e familjes së saj, saqë ndonjëherë është e vështirë që të gjejë kohën për të realizuar një intervistë si kjo e këtij muaji, pa dorëza e plot të vërteta. Megjithatë, e vetmja gjë që nuk ka ndryshuar te Çiljeta është humori dhe buzëqeshja e saj. Ashtu me dashurinë për jetën, dëshirën për të pasur dhe një tjetër fëmijë, Çiljeta vjen në studion fotografike për të përcjellë te gratë lexuese një tjetër profil suksesi të gruas shqiptare.
Çiljeta nga vajza publike në gruan dhe nënën e shtëpisë, si është për ju ky shndërrim?
Nuk ka qenë një ndryshim identiteti, por një zgjerim i tij. Vajza publike ishte drita, energjia, entuziazmi i një moshe që kërkon të pushtojë botën. Gruaja dhe nëna janë thellësia që vjen pasi kupton se bota nuk pushtohet – ndërtohet.
Nga dëshira për të qenë e admiruar, kalova te nevoja për të qenë e qëndrueshme. Nga duartrokitjet te përgjegjësia. Sot nuk mat veten me famë, por me ndikim. Dhe ndikimi më i madh nuk është ai që lë në publik, por ai që lë në shtëpi.
3 djem, si është atmosfera në shtëpinë tënde kur gjendeni përpara një ndeshje futbolli?
Është kaos i bukur. Është zë, emocion, tension. Por përtej lojës, unë shoh mësime jete. Shikoj si përballen me humbjen. Si reagojnë ndaj padrejtësisë. Si menaxhojnë krenarinë kur fitojnë. Futbolli është vetëm pretekst – karakteri formohet aty. Në ato momente, unë jam më shumë se mami që brohoret. Jam gruaja që kupton se po rrit burra. Dhe më e rëndësishmja për mua është që ata të mësojnë dinjitetin, jo vetëm rezultatin.
Deri më tani publiku ka njohur vetëm “gjysmën” e Çiljetës?
Publiku njeh atë që është ekspozuar. Dhe çdo figurë publike, në njëfarë mënyre, është një narrativë e përzgjedhur. Por, njeriu është shumë më kompleks sesa imazhi i tij. Gjysma tjetër e imja është ajo që hesht, që mendon, që dyshon, që fal. Ajo që lexon, që rritet, që e pyet veten çdo ditë nëse po bën mjaftueshëm si nënë dhe si grua. Nuk jam vetëm ajo që është parë. Jam edhe ajo që është përpunuar në heshtje.
Ka një version të Çiljetës që e njohin vetëm djemtë e shtëpisë?
Po. Ata njohin versionin tim më të pambrojtur dhe më të fortë njëkohësisht. Më shohin kur jam e lodhur, kur jam e shqetësuar, kur jam duke reflektuar. Dhe njohin dashurinë time jo si deklaratë, por si sakrificë të përditshme. Ky është versioni që nuk ka nevojë për publik. Sepse është i plotë në vetvete.
Çfarë ke mësuar për veten pasi u bëre nënë?
Kam mësuar që forca nuk është zhurmë. Forca është qëndrueshmëri. Kam mësuar që dashuria e vërtetë nuk është emocion, është përgjegjësi. Kam mësuar që egoja bie, kur përballesh me një qenie që varet plotësisht nga ti. Mëmësia më zhveshi nga iluzionet dhe më përballi me thelbin tim. Dhe në atë proces, u rrita.
Çfarë do të doje të mos trashëgonte nga ty djali yt?
Impulsivitetin. Sepse kam kuptuar që reagimi i shpejtë nuk është gjithmonë forcë. Dhe ndjeshmërinë e tepruar. Sepse zemra e butë është bekim, por duhet të shoqërohet me mendje të kthjellët.
Nëse mëmësia do të ishte një fjali për ty?
Mëmësia është procesi ku një grua mëson të jetojë jo për veten… por për diçka më të madhe se vetja.
Çfarë do të thotë për ty të jesh nënë e fëmijës tënd dhe Albanit?
Do të thotë të mbash një familje jo vetëm me dashuri, por me ekuilibër. Të jesh qendra që mban bashkë dy energji të forta. Është përgjegjshmëri dhe dhembshuri dhe një dashuri që më përmbush çdo ditë.
A ka ditë kur ke dashur të jesh thjesht grua, jo nënë, jo bashkëshorte?
Po. Sepse edhe gruaja ka nevojë për hapësirë. Por më pas kuptoj që të gjitha këto role janë pjesë e së njëjtës qenie. Dhe unë jam në paqe me to.
A ndihesh ndonjëherë fajtore që zgjodhe veten përpara karrierës?
Jo. Sepse zgjedhja për të qenë e pranishme në jetën e fëmijëve të mi nuk është heqje dorë nga ambicia – është ripërcaktim i saj. Suksesi nuk është vetëm profesional. Suksesi është të rrisësh njerëz të mirë. Dhe kjo është forma më e lartë e arritjes.
Dashuria ndahet apo shumëzohet kur një grua bëhet nënë e dy fëmijëve në mënyra të ndryshme?
Dashuria shumëzohet. Ajo merr forma të ndryshme, por nuk zvogëlohet kurrë. Zemra e një nëne ka kapacitet që nuk matet me logjikë.
Nëse sot do të dilje me një këngë, a do të ishte për publikun apo për veten?
Do të ishte për veten. Sepse arti i vërtetë lind nga nevoja për të shprehur të vërtetën tënde. Nëse publiku e përqafon, është dhuratë. Por nuk do të ishte më provë për askënd. Do të ishte dëshmi e një faze të re, më të qetë, më të pjekur.
Çfarë ke frikë të humbasësh më shumë?
Qetësinë e brendshme. Sepse pa qetësi, edhe suksesi bëhet i zbrazët.
Kur fiket kamera, për çfarë mendon më shpesh?
Mendoj që të iki në shtëpi me vrap, që të organizoj gjërat (qesh).
A ka pasur momente që je penduar që u bëre figurë publike shumë herët?
Jo pendim. Por ka pasur momente lodhjeje. Sepse kur rritesh në publik, nuk ke të drejtë të jesh e papjekur.
Cili ka qenë kompromisi më i madh që ke bërë për famën?
Të rritem para syve të të gjithëve. Të bëj gabime publike. Dhe të mos kem luksin e heshtjes.
