Ish-mbreti i Spanjës, Juan Carlos I, është i përfshirë në vdekjen aksidentale të vëllait të tij të vogël, Alfonso de Borbón, në vitin 1956.
Që nga viti 1956, kur Alfonso, 14 vjeç, u vra nga një plumb që i goditi ballin më 29 mars, Juan Carlos kishte mbetur i heshtur për ngjarjen. Në librin e botuar në Francë me titullin “Juan Carlos I d’Espagne: Réconciliation”, ai shkruan:
“Nuk do të shërohem kurrë nga kjo tragjedi. Rëndësia e saj do të më ndjekë përgjithmonë.”
Në atë kohë 18-vjeçar, Juan Carlos kishte udhëtuar për të vizituar babanë e tij, mbretin në ekzil Juan de Borbón, në shtëpinë familjare në Estoril, në rivierën portugeze. Ai kujton se, si kadet në Akademinë Ushtarake të Përgjithshme, po luante me vëllain në një dhomë në katin e sipërm me një pistoletë kalibri .22, dhuratë nga një toger.
Në një kapitull prej vetëm dy faqesh me titull “Tragjedia”, Juan Carlos shpjegon se karikatori i pistoletës ishte hequr, prandaj ai kishte menduar se ajo nuk ishte e rrezikshme.
“Nuk kishim idenë që kishte mbetur një plumb në dhomë,” – shkruan ai. “U qëllua një plumb në ajër, ai u përplas dhe goditi vëllain tim drejt e në ballë. Ai vdiq në krahët e babait tonë.”
Nëna e tij, Princesha María de las Mercedes, tregoi se dëgjoi Juan Carlosin të zbriste me nxitim shkallëve për t’i treguar të atit çfarë kishte ndodhur. Juan de Borbón mbuloi trupin e djalit më të vogël me flamurin spanjoll dhe më pas hodhi pistoletën në det.
Nuk pati asnjë hetim gjyqësor mbi rrethanat e vdekjes. Vetëm katër ditë më vonë, Juan Carlos u kthye në Spanjë, ku gjenerali Franco po e përgatiste si pasardhësin e tij. Meqë të dy djemtë ishin vetëm në dhomë, mënyra e saktë se si ndodhi vdekja e Alfonsos ka mbetur gjithmonë e paqartë. Një rrobaqepëse e princeshës María de las Mercedes kishte thënë në atë kohë se Juan Carlos ia kishte drejtuar pistoletën vëllait dhe kishte qëlluar, pa e ditur që ajo ishte e mbushur.
Të tjerë kanë pretenduar se plumbi ishte përplasur diku ose se një derë e hapur i kishte goditur krahun, duke bërë që të qëllonte pa dashje. Juan Carlos shkruan se vdekja e vëllait ishte një “moment ndarës në jetën e tij”, që e ka bërë atë një njeri të palumtur.
“Më mungon; do të doja ta kisha pranë, të flisja me të. Humbja e tij më la boshllëk të madh. Pa vdekjen e tij, jeta ime do të kishte qenë më pak e zymtë, më pak e trishtë,” shkruan ai.
