Kur Tatiana Schlossberg (vajza e Caroline Kennedy dhe mbesa e Presidentit John Fitzgerald) njoftoi sëmundjen e saj ( kancer terminal), shumë njerëzve "mallkimi i familjes Kennedy”, i erdhi menjëherë në mendje. Sa herë që një tragjedi e re godet atë familje, vëmendja kthehet përsëri në një histori që lexohet më shumë si skenari i një tragjedie shekspiriane sesa si një biografi e vërtetë. Sepse Kennedy-t janë më shumë se një mbiemër, më shumë se një dinasti politike: ata përfaqësojnë një mit amerikan të sharmit, shkëlqimit dhe ambicies. Dhe një dhimbje në dukje të pafundme.
Por çfarë është në të vërtetë ky "mallkim"? Dhe pse, ende sot, ushtron një tërheqje kaq të fuqishme mbi imagjinatën kolektive?
"Mallkimi" si një rrëfim për fatkeqësi të vërtetë i Kennedy-t nuk është vetëm një legjendë popullore, por një rrëfim i ndërtuar mbi një zinxhir të gjatë tragjedish që u ndodhën anëtarëve të dinastisë. Vrasje politike, aksidente fatale, sëmundje të rënda: të gjitha këto kanë kontribuar në përvijimin e imazhit të një fati të dhimbshëm dhe të përsëritur. Disa faza të këtij "mallkimi të dyshuar" janë të njohura: vrasja e JFK në vitin 1963, ajo e Robert F. Kenedit në vitin 1968, por edhe tragjedi më pak të dukshme por po aq të dhimbshme, siç është incidenti i Chappaquiddick që përfshiu Ted Kenedin. Raste të tjera përfshijnë vdekje të parakohshme, probleme serioze shëndetësore, varësi, vetëvrasje: shkurt, një sekuencë që duket se sfidon statistikat e rastësisë së thjeshtë fatkeqe.
Për të kuptuar joshjen e "mallkimit", duhet të fillojmë me aureolën që familja Kennedy ndërtoi rreth vetes. Në vitin 1961, kur JFK hyri në Shtëpinë e Bardhë, Amerika zbuloi “Kamelotin” e saj: të rinj, të bukur, rrezatues. Fustanet e Jackie-t, festat në Shtëpinë e Bardhë, buzëqeshja elegante e presidentit. Për herë të parë, politika i ngjante Hollyëood-it. Një moment idilik. Dhe si çdo mit, ky krijon pritshmëri jorealiste: Përsosmëria nuk mund të zgjasë. Nuk duhet, në fakt, të zgjasë. Dhe këtu, tragjedia gjen një terren pjellor. Në këtë kuptim, "mallkimi" bëhet një lloj kundër-mitologjie: nuk është vetëm fat i keq, por një simbol i brishtësisë që fshihet pas madhështisë publike. Është ideja se pavarësisht se sa i shkëlqyer është fati i një familjeje, çmimi i qëndrimit në krye të pushtetit është i lartë dhe dhimbja duket se merr pasojat e saj në mënyrë ciklike.
Rasti i Tatiana Schlossberg (sëmundje, vuajtje, ndërgjegjësim) e riafirmon fuqishëm këtë simbolikë: na kujton se pavarësisht se sa e fuqishme mund të jetë një familje, ajo nuk ka imunitet ndaj dhimbjes. Dhe ndoshta, në fund të fundit, "mallkimi" i vërtetë nuk është një forcë e errët, e botës tjetër, por ekspozimi i vazhdueshëm, brenda dhe jashtë, ndaj një pritshmërie që nuk fal. Dhe kjo gjeneron empati dhe frikë, shkruan Tgcom. Audienca tërhiqet nga historitë në të cilat bashkëjetojnë madhështia dhe brishtësia; një "mallkim" është pothuajse një formë drejtësie simbolike, ose të paktën një paralajmërim.
