Aktori dhe producenti Leonardo DiCaprio rikthehet këtë vjeshtë me filmin “One Battle After Another” nga regjisori Paul Thomas Anderson. Me një rekord prej 30 filmash në karrierën e tij, ai bën një bilanc emocional të jetës artistike, duke folur për filmat dhe rolet që i kanë ndryshuar jetën. DiCaprio edhe pse preferon vaktet vegjetariane, është i famshëm për faktin se hëngri mëlçi bizoni për rolin e tij në filmin “The Revenant”. Ai mbështet nisma të ndryshme mjedisore që lidhen me ushqimin, të tilla si investimi në kompani ushqimore me bazë bimore dhe teknologji mishi me bazë qelizash për të zvogëluar ndikimin mjedisor të bujqësisë shtazore, si dhe është themelues i Fondit Amerikan të Ushqimit.
Do të të bëj një pyetje dhe do të më përgjigjesh sa më shpejt të mundesh: sa vjeç je tani?
Tridhjetë e dy (qesh).
Çfarë ndodhi kur ishe tridhjetë e dy vjeç?
(Qesh) Nuk më kujtohet të betohem!
Kush ta theu zemrën në një milion copa për herë të parë, a të kujtohet?
Nuk ka rëndësi kush, sepse kjo është e pashmangshme.
Çfarë do t’i thoshe sot asaj?
Nëse do të ulesha me atë, e sigurt që do të ziheshim.
Vitin e kaluar mbushe 50 vjeç, a të duket si një kohë e natyrshme për reflektim?
Vitin e kaluar mbusha emocionalisht tridhjetë e pesë vjeç.
Pra, je 50, por pjekuria jote emocionale është 35, si ndihesh?
Të krijon një ndjesi sikur ke dëshirë të jesh më i ndershëm dhe të mos humbasësh kohën kot. Por, kjo më ndihmon sepse mund ta imagjinoj veten se si do të eci në dekadat e ardhshme. Unë jam shumë i hapur me moshën dhe vitet e mia.
A të duket karriera jote një kohë e gjatë, kur e krahason me moshën?
Nuk e mendoj sepse nuk më pëlqen të kthej kokën pas dhe të shoh çfarë kam bërë mirë, e çfarë jo.
A i shikon ndonjëherë filmat e tu të vjetër?
Rrallë i shoh filmat e mi, por për të qenë i sinqertë, nëse ka një që e kam parë më shumë se të tjerët është “The Aviator”. Kjo sepse ishte një moment kaq i veçantë për mua. Edhe pse kisha punuar me Martyn Scorsese në “Gangs of New York”, isha tridhjetë vjeç dhe ishte hera e parë si aktor që ndjehesha pjesë e rëndësishme e prodhimit, në vend që të ndihesha thjesht një aktor i punësuar për të luajtur një rol. Ndihesha përgjegjës në një mënyrë krejt të re. Gjithmonë jam ndjerë krenar dhe i lidhur me atë film, si një kyç i rritjes sime në këtë industri dhe marrjes së rolit të një bashkëpunëtori të vërtetë për herë të parë.
Sapo xhirimet përfundojnë, çfarë bën për ta lënë pas dore rolin që ke luajtur?
Ky është një tmerr, pasi të duhet të kuptosh kush je. Sigurisht që ndikohesh shumë nga rolet, madje edhe nga ata ku nuk e sheh veten fare, por ama kupton se jeta jote ka vend për mësime të reja nga këto eksperienca në film. Kjo më bën të mendoj që nuk dua ta harroj atë rol, por thjesht të mësoj më shumë prej tij, sepse është jeta e dikujt.
A të kap ndonjëherë trishtimi pas xhirimeve?
Mendoj se jam i mirë në këtë pjesë, sepse marr shumë kohë pushimi midis filmave. Nuk jam aq i paduruar sa të kthehem menjëherë në jetën reale pas xhirimeve, sepse jeta nuk ndalon kur je duke xhiruar. Çdo gjë kalon në plan të dytë në jetën reale dhe ti fokusohesh të jesh dikush tjetër. Më shumë për të kaluar nga një film në tjetrin, kam më shumë frikë se kur duhet të kthehem.
Po nga ana fizike dhe emocionale?
Jam në një jaht diku në Kroaci ku përpiqem të pushoj gjatë, shumë gjatë.
Kush është njeriu që ka ndikuar në rrugën tënde si aktor?
Babai im ka qenë jashtëzakonisht ndikues. I jap atij meritën për shumë nga zgjedhjet e mia si aktor, veçanërisht në fillim, duke më orientuar drejt personazheve jo të dukshme, por duke marrë përsipër edhe rreziqe, këto role më kanë mësuar shumë. Babai im thoshte: Pavarësisht se çfarë bën, dy gjëra kanë rëndësi. Përpiqu të jetosh një jetë interesante dhe pavarësisht se si është jeta jote, përpiqu të gjesh një mënyrë për t'u zgjuar çdo mëngjes dhe thjesht ji aq i lumtur sa mund të veshësh pantallonat e tua.
Po roli i mamasë suaj, cili ka qenë?
E kam thënë edhe më parë, mamaja ime është një mrekulli e gjallë. Ajo më tha dikur se një person që të do dhe të vlerëson, nuk do ta vinte kurrë veten në një pozicion për të të humbur.
Çfarë di tani që nuk e dije kur fillove?
Duhet të marrësh përgjegjësi të plotë për personazhin tënd dhe për veten në ekran. Mund të kesh një marrëdhënie me një regjisor, por duhet ta zotërosh vetë. Nuk e kuptoja këtë kur fillova. Pastaj, shkoja te regjisori dhe shihja çfarë donte ai. Në vend që të sjellësh diçka që ai do, duhet ta surprizosh regjisorin dhe ndonjëherë të shkosh në një drejtim që ai nuk e pret.
A e beson atë që thuhet se Titaniku të bëri një superstar?
E vërteta është se, nëse nuk do ta kisha bërë Titanikun, me siguri nuk do të isha në gjendje të bëja ato lloj filmash ose të kisha karrierën që kam tani. Por do të kishte qenë interesante të shihja nëse do të kisha zgjedhur rrugën tjetër…!
