Në një botë ku gjithçka duket se matet me shpejtësi, ka një luks më të rrallë: ai që mbjellim.
“Pemët nuk japin Wi-Fi, por na dhurojnë jetë.”
Këtë thënie e përsërit shpesh Ervin Skënderi, dhe në të vërtetë ajo përmbledh thelbin e misionit të tij: të mbjellësh nuk është thjesht akt simbolik, është një mënyrë jetese. Jo për duartrokitje, jo për spektakël, por për të lënë gjurmë të heshtura që rriten me kohën.
Nga Gramshi, ku pas plagëve të zjarreve u mbollën mijëra fidanë, deri në Krastë të Elbasanit me 2500 të tjerë, rruga e tij nuk është thjesht një itinerar gjeografik. Është një qëndrim i ngrohtë dhe i qëndrueshëm: një ftesë për durim, për kujdes, për lidhje me tokën dhe me njëri-tjetrin.
Aktivitetet që Ervini organizon me makina 4×4 nuk janë vetëm aventurë. Ato janë mënyra për të sjellë njerëz në natyrën e Elbasanit dhe më gjerë, për të eksploruar peizazhe malore të fshehura dhe për të frymëzuar komunitetin të kujdeset për tokën. Çdo rrugë e eksploruar është një mundësi për të lidhur breza — të rinj dhe të rritur — në një përvojë të përbashkët që nuk kërkon spektakël, por bashkëpunim dhe kujdes.
Të mbjellësh është akt durimi. Një fidan kërkon tokë të mirë, ujë, përkujdesje dhe kohë. Pikërisht kjo mësimdhënie është ajo që bashkon brezat: ata më të rinjtë mësojnë nga shembulli, ata më të rriturit japin dorën dhe përvojën e tyre. Pa fjalë të mëdha, pa duartrokitje — vetëm vëmendje dhe përkushtim.
Revista “Bordo” flet për stil, klas dhe profil. Por ndoshta klasi më i lartë është ai që nuk shfrytëzon, që nuk ekspozon, por vepron me qetësi dhe durim. Kur një fidan rritet, ai nuk bën zhurmë. Por ajri bëhet më i pastër, hijeja më e freskët, dhe bukuria më e qëndrueshme.
Dhe në këtë rrugë të heshtur, por të fuqishme, qëndron Ervin Skënderi: një figurë që mbjell, që bashkon breza dhe që kujdeset për tokën, duke zgjedhur gjithmonë të lërë gjurmë që rriten dhe nuk harrohen.
Galeria fotografike
